Ju siguroj se ky rikthim do të përdoret për ndërtimin e një bashkëpunimi të shkëlqyer me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, një bashkëpunim i një rëndësie jetike për të ardhmen e vendit tonë.
Kjo deklaratë, përtej entuziazmit të çastit dhe emocioneve që shoqëruan pritjen, mund të jetë shumë më tepër sesa një mesazh politik i radhës. Mund të jetë paralajmërimi i një kapitulli të ri në përpjekjen e Sali Berishës për të riformatuar marrëdhënien e tij politike me Shtetet e Bashkuara dhe, njëkohësisht, për t’i dhënë Partisë Demokratike një tjetër dimension në betejën e saj përballë mazhorancës.
Pamjet e pritjes në Shtetet e Bashkuara flasin vetë: duar të ngritura, flamuj, brohoritje, njerëz që kërkojnë të afrohen, të përshëndesin, të fotografohen. Në qendër të këtij entuziazmi ishte një figurë politike që prej vitesh ka qenë në epiqendrën e debatit shqiptar, njëherë si kryeministër e president, më pas si lider i opozitës dhe sot si protagonist i një përpjekjeje për rikthim politik.
Por politika nuk matet vetëm me emocionin e një salle.
Ajo matet me atë që emocionet janë në gjendje të prodhojnë.
Dhe pikërisht këtu qëndron pesha e këtij momenti.
Nëse kjo pritje do të shndërrohet në një urë të re komunikimi me komunitetin shqiptar në Shtetet e Bashkuara, në një angazhim më të madh të diasporës dhe në një marrëdhënie më të strukturuar me faktorët politikë e institucionalë amerikanë, atëherë ajo mund të rezultojë shumë më domethënëse sesa vetë skenografia e saj.
Për Berishën, kjo është një sfidë po aq sa një mundësi.
Sepse rikthimi politik nuk përfundon me një pritje entuziaste. Ai fillon pikërisht aty.
Një pritje që kërkon të shndërrohet në kapital politik
Partia Demokratike ndodhet përballë nevojës për të dëshmuar se mund të jetë më shumë se një forcë që kundërshton qeverinë. Ajo duhet të bindë se është në gjendje të ndërtojë një alternativë politike, institucionale dhe programore që mund të fitojë besimin e qytetarëve.
Në këtë kuptim, çdo sinjal që vjen nga diaspora shqiptare në SHBA merr një rëndësi të veçantë.
Diaspora nuk është vetëm një komunitet që ndjek zhvillimet në Shqipëri nga larg. Ajo është pjesë e realitetit shqiptar, një urë sociale, ekonomike, kulturore dhe politike mes dy brigjeve të Atlantikut. Për një opozitë që kërkon të zgjerojë mbështetjen e saj, kjo hapësirë përfaqëson një potencial të konsiderueshëm.
Por sfida është që entuziazmi të mos mbetet vetëm entuziazëm.
Ai duhet të shndërrohet në besim, organizim, komunikim dhe vizion.
Nëse Berisha synon ta përdorë këtë rikthim për një bashkëpunim më të fortë me SHBA-në, atëherë rëndësi do të ketë mënyra se si kjo ambicie do të përkthehet në veprime konkrete dhe në një raport të qëndrueshëm me partnerët strategjikë të Shqipërisë.
Sepse marrëdhënia me Shtetet e Bashkuara nuk është thjesht një dekor politik.
Për Shqipërinë, ajo është një nga shtyllat e orientimit të saj euroatlantik dhe një komponent me peshë në sigurinë, diplomacinë dhe perspektivën e vendit.
Përtej Berishës, një provë për PD-në
Nëse ky moment përfaqëson një shpresë për Berishën, ai është gjithashtu një provë për Partinë Demokratike.
PD-ja ka nevojë të dëshmojë se mund ta shndërrojë mbështetjen emocionale në një forcë politike të organizuar, moderne dhe bindëse. Ka nevojë të kapërcejë betejat e brendshme, të rifitojë besimin e një pjese të elektoratit dhe të ndërtojë një marrëdhënie të re me të rinjtë, me emigracionin dhe me shtresat e shoqërisë që nuk e gjejnë më veten në skemat tradicionale politike.
Kjo është arsyeja pse pritja në SHBA mund të lexohet edhe si një mesazh më i gjerë.
Ndoshta ajo mund të thotë shumë më tepër nga sa vetë Berisha priste.
Sepse një lider politik mund të udhëtojë përtej oqeanit si individ, por rikthimi i tij mund të marrë kuptim vetëm nëse ajo që sjell me vete është më e madhe se një fotografi, më e fortë se një brohoritje dhe më jetëgjatë se emocioni i një mbrëmjeje.
Mund të jetë një mundësi për të rikthyer në vëmendje pyetjen themelore të opozitës shqiptare:
A mund të ndërtohet një alternativë që të mos jetë thjesht kundër qeverisë, por bindshëm për Shqipërinë?
Kjo është beteja e vërtetë.
Një shans për ndryshim, por jo një garanci
Entuziazmi i pritjes mund të jetë një burim energjie politike. Mund të jetë një sinjal se ekziston ende një pjesë e konsiderueshme e mbështetësve që e shohin Berishën si figurë të rëndësishme të opozitës. Mund të jetë edhe një moment mobilizimi për demokratët dhe për diasporën shqiptare.
Por politika është më e pamëshirshme se emocionet.
Një pritje nuk fiton zgjedhje.
Një brohoritje nuk ndërton institucione.
Një fotografi nuk prodhon alternativë.
Ajo që mund të prodhojë ndryshimin është aftësia për ta kthyer këtë energji në një projekt politik të besueshëm, në një opozitë më të bashkuar, në një komunikim më të fuqishëm me shoqërinë dhe në një vizion që të mund t’u përgjigjet pyetjeve të Shqipërisë së sotme.
Dhe këtu ndodhet edhe paradoksi i këtij rikthimi.
Sa më e madhe të jetë pritja, aq më e madhe bëhet përgjegjësia për atë që vjen pas saj.
Berisha nuk ka nevojë vetëm të dëshmojë se ende mund të mbledhë njerëz rreth vetes. Ai duhet të dëshmojë se mund të mbledhë shpresë rreth një ideje politike.
PD-ja nuk ka nevojë vetëm për një lider që rikthehet. Ka nevojë për një opozitë që bind.
Dhe Shqipëria nuk ka nevojë vetëm për një përplasje të re politike. Ka nevojë për një alternativë që të mund të artikulojë ndryshimin si projekt dhe jo thjesht si refuzim të asaj që ekziston.
Në këtë dritë, emocionet e pritjes në SHBA mund të jenë një fillim.
Ndoshta një fillim i rëndësishëm.
Ndoshta edhe një shans që nuk duhet shpërdoruar.
Sepse rikthimet politike kanë vlerë jo vetëm kur dëshmojnë se një lider ende ka mbështetës, por kur arrijnë të hapin një horizont të ri.
Dhe nëse ky rikthim do të përdoret vërtet për të ndërtuar një bashkëpunim të ri e të fuqishëm me Shtetet e Bashkuara, për të forcuar lidhjen me diasporën dhe për t’i dhënë opozitës një vizion më të qartë euroatlantik, atëherë pritja që sot duket si një shpërthim emocionesh mund të rezultojë nesër si një moment me peshë në historinë e saj politike.
Sepse ndonjëherë politika fillon me një turmë që brohoret.
Por ndryshimi fillon atëherë kur pas brohoritjeve vjen puna, vizioni dhe përgjegjësia për ta justifikuar shpresën.
Albert Vataj