Mësimet më të vlefshme të jetës, që shpesh i kuptojmë vonë

Në moshën 40-vjeçare, karriera, ambicia dhe suksesi profesional duken shpesh si përparësitë më të rëndësishme të jetës. Por, kur i afrohesh të 80-ave, kupton se shumë prej gjërave për të cilat ke punuar fort nuk kanë më të njëjtën peshë. Pet Bautista, ish-drejtues biznesi, ndan gjashtë mësime që do të donte t’i kishte kuptuar më herët.

Pet Bautista kujton vitet kur puna ishte në qendër të gjithçkaje. Orët e gjata në zyrë, udhëtimet e shpeshta, objektivat dhe përgjegjësitë ishin pjesë e përditshmërisë së tij.

Në moshën 40-vjeçare, ai besonte fort te disiplina, ambicia dhe përkushtimi profesional. Edhe sot nuk është penduar për karrierën, e cila i dha mundësi, përvoja dhe miqësi të çmuara. Por, duke iu afruar të 80-ave, ai e sheh suksesin nga një këndvështrim tjetër.

Një goditje në tru, që pësoi në moshën 62-vjeçare dhe që gati i kushtoi jetën, ndryshoi rrënjësisht përparësitë e tij. Problemet e biznesit, dikur kaq të rëndësishme, papritur humbën peshën përballë shëndetit dhe jetës.

Nga përvoja personale, ai veçon gjashtë mësime që do të donte t’i kishte ditur në moshën 40-vjeçare.

1. Shëndeti është pasuria më e madhe. Njerëzit shpenzojnë vite duke menaxhuar rreziqet financiare dhe profesionale, por shpesh neglizhojnë shëndetin. Pa të, bëhet shumë më e vështirë të shijosh frytet e punës dhe gjithçka që ke ndërtuar.

2. Puno fort, por mos harro të jetosh. Ambicia nuk është diçka e keqe, por karriera mund të pushtojë gjithë jetën. Pas çdo ngritjeje në detyrë apo arritjeje profesionale shfaqet një objektiv tjetër. Ekuilibri nuk nënkupton ndarjen e barabartë të kohës, por aftësinë për t’u dhënë vend gjërave që kanë rëndësi.

3. Familja meriton më shumë sesa kohën që mbetet. Shumë njerëz punojnë fort për t’u siguruar një jetë më të mirë familjarëve, por sigurimi i të ardhurave nuk është i njëjtë me praninë pranë tyre. Fëmijët rriten, prindërit plaken dhe momentet e zakonshme, si darkat, udhëtimet apo bisedat, bëhen kujtimet më të vlefshme.

4. Pozicioni të jep autoritet, jo respekt. Një titull drejtues nuk garanton respektin e të tjerëve. Ai fitohet përmes drejtësisë, mirësisë dhe mënyrës si trajtohen njerëzit. Në fund, kolegët mund të harrojnë rezultatet financiare, por kujtojnë sjelljen e drejtuesve, veçanërisht në kohë të vështira.

5. Marrëdhëniet bëhen më të rëndësishme me kalimin e viteve. Arritjet profesionale humbasin gradualisht rëndësinë përballë miqësive dhe lidhjeve njerëzore. Për Bautistën, një nga matësit më të mirë të një jete të suksesshme është cilësia e marrëdhënieve të ndërtuara ndër vite.

6. Gjej arsyen për të cilën jeton dhe prano se ajo mund të ndryshojë. Japonezët përdorin fjalën ikigai për të përshkruar atë që i jep kuptim jetës. Në moshën 40-vjeçare, për Bautistën ishte puna. Sot, kuptimin e gjen edhe te familja, miqësitë, shkrimi, ndarja e përvojave dhe ndihma ndaj të tjerëve.

Nëse do të mund të bisedonte me veten e tij 40-vjeçare, Bautista nuk do ta këshillonte të ishte më pak ambicioz. Do t’i thoshte të punonte fort dhe të synonte lart, por njëkohësisht të kujdesej për shëndetin, të kalonte më shumë kohë me familjen dhe të ruante miqësitë.

Sepse, sipas tij, jeta nuk matet vetëm me atë që arrijmë, por edhe me njerëzit që duam, të mirat që bëjmë dhe aftësinë për të vlerësuar atë që ka vërtet rëndësi. / Inquirer.net