“Portugalia do të jetë gjithmonë pjesë e imja”, letra e lamtumirës së Cristiano Ronaldos që prek zemrat e miliona tifozëve

Një nga kapitujt më të mëdhenj në historinë e futbollit duket se po shkon drejt fundit.

Cristiano Ronaldo i ka drejtuar një letër emocionuese lamtumire Portugalisë, ku pas 23 vitesh me fanellën kuqezi shpreh mirënjohjen për një komb të tërë dhe kujton rrugëtimin e tij të jashtëzakonshëm.

Një mesazh plot emocione, krenari dhe kujtime, që prek zemrat e miliona tifozëve dhe shënon fundin e një epoke.

Letra e gjatë lamtumirës së Cristiano Ronaldos drejtuar Portugalisë…

“Për popullin e Portugalisë,

Erdhi dita për të dorëzuar fanellën me numrin 7 të Kombëtares sonë. Nuk kam menduar kurrë se ajo më përkiste vetëm mua. Por, për 23 vjet, pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vishja, ta mbroja dhe ta merrja me vete në stadiume anembanë botës. Sot, ka ardhur koha t’ia kaloj atë së ardhmes.

Nuk ishte një vendim i lehtë. Sepse disa vendime nuk merren vetëm me mendje; ato merren edhe me zemër. Një rrugëtim që nisi në gusht të vitit 2003 dhe që e ndryshoi jetën time përgjithmonë, ka marrë fund.

Kur kthej kokën pas dhe mendoj për gjithçka që kam përjetuar me Kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz. Shoh portugezë që jetojnë jashtë vendit, të cilët, për nëntëdhjetë minuta, ndihen pak më pranë shtëpisë. Shoh miliona portugezë që nuk i kam takuar kurrë, por që janë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër se një lojë. Futbolli ka të bëjë me njerëzit.

Gjatë gjithë karrierës sime me Kombëtaren, i kam shtyrë gjithmonë kufijtë e mi. Doja të fitoja. Doja të isha më i mirë. Doja të hyja në histori. Gjithmonë kam pritur më të mirën nga vetja. Gjithmonë kam dashur më shumë. Gjithmonë kam besuar se mund të arrinim më larg. Dhe për këtë fanellë, kam dhënë gjithçka që kisha.

Ka pasur net të përsosura. Janë arritur fitore që nuk do t’i harroj kurrë. Ka pasur humbje, kujtimi i të cilave ende dhemb. Kam bërë gabime. Kam vuajtur. Ka pasur momente kur nuk kam mundur t’u jap portugezëve atë që ata e dëshironin aq shumë. Por nuk jam dorëzuar kurrë. Dhe mbi të gjitha, nuk kam pushuar kurrë së qeni krenar që përfaqësoj Portugalinë.

Me kalimin e viteve, kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta: Golat harrohen. Trofetë vendosen në muze. Rekordet, herët a vonë, thyhen. Por ka diçka që koha nuk mund ta fshijë kurrë: vendin që fitojmë në zemrat e njerëzve. Nëse kam arritur t’ju bëj të lumtur qoftë edhe një herë të vetme, nëse një gol që kam shënuar e ka bërë dikë të përqafojë një njeri të dashur, nëse… ju ndihmoi të harroni ndonjë shqetësim apo ju bëri të ndiheni krenarë për vendin tonë, atëherë gjithçka ia vlejti. Sepse të jesh portugez do të thotë edhe kjo. Ne vuajmë së bashku, ne ngrihemi së bashku. Ne besojmë sërish.

Portugalia do të ketë gjithmonë nevojë për të rinj që guxojnë të ëndërrojnë. Lojtarë që nuk dorëzohen kurrë… Breza të rinj që besojnë se është e mundur të shkosh aty ku askush nuk ka shkuar më parë… Sepse një vend që krijon vazhdimisht heronj të rinj, është një vend që nuk pushon kurrë së besuari te vetvetja.

Dua t’u them diçka të veçantë shokëve të mi të skuadrës: Faleminderit për çdo vrapim, çdo përqafim, çdo debat dhe çdo heshtje para se të hynim në fushë. Faleminderit për çdo fitore që festuam së bashku dhe çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të jem kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk ecën i vetëm. Dhe ju do të jeni gjithmonë pjesë e historisë sime.

Për të gjithë trajnerët, menaxherët, mjekët, fizioterapistët, përgjegjësit e pajisjeve, stafin dhe shumë njerëz të tjerë që qëndruan krah për krah me mua gjatë këtyre viteve: Faleminderit. Shumë prej jush nuk u shfaqën kurrë nëpër foto. Por, pa ju, asnjë nga ato foto nuk do të ishte e mundur.

Për familjen time: Faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që i kuptuat mungesat e mia, sakrificat e mia dhe momentet kur Kombëtarja duhej të zinte një vend në jetën time – një vend që u përket edhe juve. Nëse kam arritur deri këtu, është sepse kemi ecur gjithmonë dorë për dore.

Dhe për popullin e Portugalisë: Pavarësisht se ku ndodheni në botë, kam edhe diçka të fundit për t’i thënë çdo portugezi. Ekziston një imazh që do ta ruaj me vete përgjithmonë. Ai moment kur fillon himni ynë kombëtar… Shikoj përreth. Shoh shokët e mi të skuadrës. Shoh tribunat. Shoh fëmijët, nënat, baballarët dhe gjyshërit. Shoh portugezë që kanë ardhur nga kaq larg vetëm për të qenë aty. Dhe, për ato pak minuta, të gjitha dallimet tona zhduken. Nuk ka klube. Nuk ka ngjyra. Nuk ka klasa shoqërore. Nuk ka profesione. Nuk ka mosmarrëveshje. Ekziston vetëm një pasion: Portugalia.

Kjo është ndjesia që do ta mbaj me vete për pjesën tjetër të jetës. Sot, rrugëtimi im në fushë me Kombëtaren merr fund. Largohem me kokën lart. Krenar për rrugën që kam përshkuar dhe me vetëdijen se kam dhënë gjithçka që kisha për Portugalinë… Por nuk do të pushoj kurrë së qeni një prej jush. Do të vazhdoj të vuaj, të gëzohem dhe të festoj së bashku me ju në çdo fitore të Portugalisë.

E kam kaluar jetën duke punuar për të qenë lojtari më i mirë në botë. Sot, kuptoj se fitorja ime më e madhe ishte nderi që pata për të përfaqësuar vendin më të mirë në botë.

Faleminderit për këto 23 vite. Faleminderit që besuat tek unë. Faleminderit që i dhatë mundësinë një djali nga Madeira, i cili dikur ndiqte një top, të jetonte ëndrrën e tij.

Fanella me numrin 7 do të mbetet. Krenaria që e kam veshur do të mbetet përgjithmonë e imja. Portugalia do të jetë gjithmonë pjesë e imja.

Përgjithmonë.

Cristiano Ronaldo.”