Zinedine Zidane pak ditë më parë kishte thënë: “Nuk jam krenar për goditjen me kokë që i dhashë Materazzit, por nuk kam asnjë pendesë”. Por, as Materazzi nuk është penduar, i cili, njësoj si njëzet vjet më parë, edhe sot është krenar që bëri gjithçka për ta mbyllur si burrat atë histori, e cila megjithatë vazhdon të rikujtohet edhe sot dhe ai foli për këtë e tema të tjera për La Gazzetta Dello Sport
Po të ishin shkëmbyer rolet, a do të thoshit sot të njëjtën gjë?
‘Sot do të thosha atë që do të kisha thënë atë mbrëmje njëzet vjet më parë, ose të nesërmen: ‘Kam gabuar, por jam provokuar. Gjykoni vetë se si kanë rrjedhur ngjarjet. Unë kërkoj falje’. Ai do të kishte dalë si një zotëri i vërtetë, ndërsa Materazzi do të ishte konsideruar si ‘idioti i zakonshëm’, ai që e kishte nxitur në mënyrën e tij. Do të kishte dalë më mirë nga kjo histori, por secili e sheh ndryshe. Një gjë është e sigurt: gjithçka do të kishte përfunduar aty’.
Por, në vend të kësaj, vazhdohet të flitet ende për atë ngjarje.
‘Dhe kjo mund të ishte shmangur, sepse nuk kam qenë as i pari dhe as i fundit që kam mbajtur një kundërshtar për të mos e lënë të shënojë. Madje, nëse si trajner do të kisha një mbrojtës që nuk arrin ta ndalë me zgjuarsi kundërshtarin që ka përballë, do t’i shtrëngoja dorën’.
Zidane, me sa duket, ende e mban mbi supe një peshë të rëndë.
‘Hmm, këtë nuk e besoj. Për këtë histori flitet sërish sepse luhet Italia-Franca, por, duke parë karrierën që ka bërë si trajner, mendoj se e ka lënë pas krahëve’.
Megjithatë, kur e rishikon atë skenë, duket sikur ajo i shkakton më shumë shqetësim Zidane sesa Materazzit, apo jo?
‘Jo edhe aq. Vdekja e Jesús de Miguel më bëri të falënderoj Zotin që nuk ndodhi asgjë e keqe. Në rastin e atij portieri flitet për vrasje nga pakujdesia për shkak të një ndërhyrjeje gjatë lojës. Po sikur kjo të më kishte ndodhur mua?’
Për njëzet vjet nuk ka pasur asnjë sqarim mes jush të dyve. Kjo është diçka që bën lajm.
‘Mundësia ka ekzistuar dhe kjo dihet. Në nëntor të vitit 2010, në hotelin Meliá në Milano, një ditë para ndeshjes Milan-Real Madrid. Dola nga hoteli pasi përshëndeta Mourinhon, ndërsa ai po parkonte makinën në pjesën e pasme të ndërtesës. Kur më pa, hezitoi pak dhe madje u kthye sikur të donte të largohej, por unë iu afrova dhe i zgjata dorën: ‘Jam i kënaqur që po takohemi këtu, ku nuk na sheh askush’. Ai m’u përgjigj: ‘Mos u shqetëso, janë gjëra që ndodhin, kanë kaluar’. Për fat të keq, më pas i mohoi të gjitha, duke thënë se kishte menduar se unë isha një tifoz’.
Por pse Zidane vazhdon të refuzojë idenë e një pajtimi “zyrtar”?
‘Unë nuk kam pasur kurrë problem për t’u pajtuar. Ndoshta ajo që ndodhi ishte një dalje shumë e bujshme nga skena, aq sa për të ishte e vështirë të ndryshonte qëndrim. Edhe pse ‘e bujshme’ nuk është fjala e duhur: nuk ishte as provokimi im i parë, por as goditja e tij e parë me kokë. Dhe kjo është një gjë që është nënvizuar gjithmonë shumë pak’.
Çfarë ju pëlqen te Zidane si trajner i kombëtares franceze?
‘Gjithçka. Ka qenë pjesë e dhomave të zhveshjes së skuadrave të mëdha, i njeh lojtarët, i kupton kampionët, i lë të jenë vetvetja dhe krijon një marrëdhënie të mirë me ta, gjë thelbësore për të fituar. Dhe ai ka fituar shumë. Kur ke nën drejtimin tënd Cristiano Ronaldon, Bale, Marcelon dhe Modrićin, nëse je inteligjent, e kupton se duhet vetëm të vësh përvojën tënde në shërbim të skuadrës. Nuk duhet të pretendosh t’i mësosh Cristiano Ronaldos si goditen goditjet e dënimit, siç bëri Benítez…’
Ka fituar shumë trofe me Real Madridin dhe më pas nuk ka drejtuar më asnjë skuadër.
‘Për mendimin tim, ai po priste Francën, sepse e dinte dhe e di sa e fortë është kjo kombëtare: e vetmja që mund t’i hapë probleme Spanjës. Nuk e di nëse është më e forta në botë, por është më e ‘pasura’ me alternativa. Zidane ka në dispozicion tri skuadra dhe mund t’ia lejonte vetes luksin të linte në stol edhe lojtarin më të mirë të Serie A-së, Thuram’.
Sot është më i miri sepse Lautaro është i dëmtuar?
‘Është më i miri sepse po dëshmon se është i tillë. Pikë. Këtë herë Zidane nuk mund të mos e grumbullonte: duhej t’i mbyllte sytë… Për fat të keq, Marcus u detyrua të ndalej. Ai përballë Pios do të kishte qenë një duel shumë interesant në San Siro’.
Sa më e fortë është kjo Francë në krahasim me Italinë?
‘Mjafton të përmendësh disa emra: Barcola, Doué, Olise, Rabiot… Por, ndryshe nga Italia e sotme, që është në fazë rindërtimi, Franca ka edhe përvojën e një skuadre që luan prej kohësh së bashku’.
Zidane flet për një ndeshje të vështirë për Francën.
‘Sepse kur niveli i sfidës rritet, ne italianët zakonisht dimë të tregojmë vlerat tona. Siç ndodhi në Paris’.
Çfarë ju pëlqen te kjo Itali?
‘Ka ditur të ngrihet pas goditjes së parë kundër Belgjikës: katër gola në Turqi dhe barazim 1-1 në Francë. Po e pranoj: pas humbjes kundër Belgjikës, thashë me vete: ‘Në Turqi do të pësojmë tri gola’.
Pse Mancini ka marrë drejtimin e duhur?
‘Futja në skuadër e lojtarëve të rinj ishte e vetmja mundësi dhe ata po i përgjigjen besimit të dhënë. Duhet të kemi durim dhe t’i presim të rriten, por ndërkohë po tregojnë se mund të përballen me këdo. Ata që thonë se Mancini grumbullon shumë lojtarë të rinj janë po të njëjtët që më parë kërkonin që të rinjve t’u jepej më shumë hapësirë’.
A është Pio Esposito gati të marrë përsipër barrën e të qenit sulmuesi titullar i kombëtares?
‘Po tregon se ka cilësi dhe po shënon shumë, madje edhe me kombëtaren. Mjafton të kuptojmë se edhe me fanellën e kaltër do të ketë ulje-ngritje, ashtu siç ndodh te Interi’.
Në kombëtare, së bashku me Zidane, është edhe Diouf: anësor apo mesfushor i brendshëm?
‘Për mua është më shumë një anësor. Më pëlqen mënyra se si kalon kundërshtarët në duelet një kundër një, por Zidane do të bënte mirë t’i thoshte se ndihet më shumë si mesfushor i brendshëm. Të zësh vendin e një lojtari si Olise më duket shumë e vështirë’.
Le të flasim pak edhe për një lojtar të Milanit: Cissé.
‘Ende nuk e kam kuptuar se cili është pozicioni i tij, sepse është aq i fortë sa mund të luajë në të gjitha rolet e repartit të avancuar: në krahun e majtë, në të djathtin, si sulmues fals në qendër, por edhe në mesfushë, si mesfushor i brendshëm. I bën të gjitha dhe i bën mirë’.
Top Channel
