Shkrimtari dhe përkthyesi Primo Shllaku ka folur për herë të parë për betejën e bashkëshortes së tij me sëmundjen e Alzheimer-it në një intervistë me Se luan Topi. Ai rrëfeu fillimisht njohjen dhe historinë e dashurisë së tyre, duke thënë se bashkëshortja ka qenë “njeriu më i rëndësishëm i jetës sime dhe njeriu që më ka mbështet dhe më ka dal zot në gjithë jetën time.” Shllaku shtoi se familja e saj nuk ishte dakord për lidhjen e tyre.
Në bisedë ai përmendi kohëzgjatjen e marrëdhënies: “54 vjet njohje, martesë edhe patologji, sëmundje.” Në 26 dhjetor mbushen dy vjet që ajo u nda nga jeta. Për periudhën e vuajtjes Shllaku tha se zgjati “Nja 4 vjet e gjysmë”, me një proces në kreshendo gjatë të cilit mjekët u shprehën se do ta ndihmonin, por Alzheimer-i nuk ka shërim.
Ai përshkroi vështirësinë për të pranuar transformimin e bashkëshortes: për një kohë të gjatë refuzoi të besonte se ajo do të bëhej ashtu dhe mbante shpresa se do ta nxirrte nga “humbëtira” ku kishte rënë. Mjekët në Dyseldorf i thanë se ishte një sëmundje e pashërueshme, dhe ai theksoi se ajo qëndroi rreth dy vjet e gjysmë në gjendjen e përkeqësimit.
Shllaku rrëfeu një ngjarje që shpreh ndryshimin në sjelljen e saj: kur u përkeqësua, ajo shpesh qëndronte te dera e shtëpisë dhe familjarët e mbyllnin, duke fshehur çelësat. Ajo kërkonte të dilte dhe të shkonte “në shtëpinë time”; kur gjetë derën e hapur, shpërdorej e zhdukej dhe disa herë u kthye nga policia. Shllaku tha se ajo shkonte te pikat e karburantit duke thënë se kishte humbur shtëpinë dhe kërkonte të lajmërohej policia. Ai përmendi se, ndonëse ai nuk e kuptonte se ku donte të shkonte, në fakt ajo dukej se kishte gjetur “shtëpinë e vet” dhe donte të shkonte të pushonte.