Publicisti Veton Surroi publikoi në faqen e tij një reagim polemik ndaj dy librave të Baton Haxhiut, botuar nga UET Press, dhe ndaj deklaratave të Haxhiut në emisionin “Pressing” në T7 më 12 nëntor. Surroi kundërshton veçanërisht rrëfimin në kapitullin e titulluar “Kosova, historia që zhbëri Jugosllavinë” për një drekë në vitin 1998 në banesën e nënës së tij, Nahire, ku sipas Haxhiut në mur ishte një fotografi e madhe e Titos dhe ishte zhvilluar një bisedë rreth saj. Surroi pohon se nuk e ka çuar kurrë Haxhiun në atë banesë, se fotografia dhe biseda janë trillim dhe se Haxhiu po citon fjalët e të afërmve të tij të vdekur që nuk mund të përgjigjen.
Në statusin e tij Surroi thotë se nuk e mban Haxhiun përgjegjës për veprimet e babait të tij, por e akuzon Haxhiun për bashkëpunim me strukturat serbe në vitin 1998, duke përmendur pretendimin se Haxhiu pranoi ftesë për bashkëpunim me Zoran Stijoviqin për të hapur një kanal komunikimi mes Jovica Stanishiqit dhe Mahmut Bakallit. Surroi shënjon se në gjykimin e Sllobodan Millosheviqit roli i Haxhiut nuk u paraqit si ai i bashkëbiseduesit të Stanishiqit dhe përmend refuzimin e vitit 2005 nga Ministria e Brendshme e Shqipërisë për dhënien e shtetësisë Haxhiut, një vendim që sipas tij ishte bazuar në një dokument sekret dhe më pas u tejkalua nga Presidenti pas një fushate mediale. Surroi përsërit krenarinë për kontributin historik të familjes së tij.
Baton Haxhiu reagoi duke thënë se ka lexuar me vonesë reagimin e Surroit dhe deklaron prerë se dreka ka ndodhur, që Surroi ishte aty, fotografia e Titos qëndronte në mur dhe biseda me zonjën Nahire ka ndodhur siç është rrëfyer në libër. Haxhiu thotë se nuk do të ndryshojë kapitullin dhe paralajmëron se do të ndjekë në gjykatë akuzat e Surroit kundër babait të tij të ndjerë. Ai thekson se për historinë e babait të tij ekzistojnë dokumente dhe dëshmi burgu dhe sfidon implikimet që, sipas tij, bëjnë që edhe gazeta “Koha Ditore” të rezultonte në funksion të strukturave serbe. Haxhiu mbyll duke insistuar që libri të mbetet siç është dhe se lexuesit do të gjykojnë.