Në kushtet e protestave të përditshme, gara për kryebashkiakun e Tiranës vështirë se do të mbetet thjesht një votim për administrimin e kryeqytetit. Ajo rrezikon të shndërrohet në një referendum politik për qeverisjen qendrore dhe për vetë kryeministrin Edi Rama.
Për PS-në, humbja e Tiranës do të ishte një goditje e rëndë politike. Kryeqyteti është qendra më e madhe elektorale e vendit dhe një humbje aty do të interpretohej si shenjë e dobësimit të pushtetit qendror. Rama do të bëjë gjithçka për të gjetur një kandidat që mund ta fitojë garën dhe të ndalë këtë sinjal.
Por rezultati nuk do të varet vetëm nga kandidati i PS-së. Vendimtare do të jetë edhe zgjedhja e opozitës dhe e vetë protestës. Nëse partitë opozitare arrijnë të mbështesin një kandidat të përbashkët, të dalë nga lëvizja qytetare dhe i besueshëm për protestuesit, gara mund të marrë tjetër drejtim.
Një kandidat i tillë do të duhej të bashkonte qytetarë përtej partive, të mishëronte kërkesën për ndryshim dhe të paraqiste një program bindës për Tiranën. Por emri i kandidatit nuk mjafton: duhen marrëveshje, organizim dhe një mesazh i qartë për qytetarët.
Nëse opozita e përvetëson protestën ose e kthen kandidatin në përfaqësues të një partie të vetme, rrezikon të humbasë pikërisht mbështetjen që mund ta bëjë garën konkurruese. Nëse, përkundrazi, protestuesit dhe partitë ndërtojnë një alternativë të përbashkët, Tirana mund të kthehet në provën më të madhe politike për Ramën.
Në këtë garë nuk do të votohet vetëm për bashkinë. Do të votohet edhe për besimin te qeveria, për forcën e opozitës dhe për aftësinë e protestës që ta kthejë zemërimin qytetar në alternativë politike.
