-Dritan Spiropali-
Në politikën shqiptare ekziston sot një kontrast interesant mes dy partive të mëdha. Edi Rama është kryeministër, kryetar i PS-së dhe padyshim figura dominuese e socialistëve. Megjithatë, brenda Grupit Parlamentar të PS-së ka deputetë që e kundërshtojnë, debatojnë fort me të dhe dalin publikisht me mendime të ndryshme. Rasti më i dukshëm është ai i Elisa Spiropalit. Në mars u raportua për një debat të fortë mes saj dhe Ramës në mbledhjen e Grupit Parlamentar socialist. Më pas Spiropali paraqiti edhe një mocion ku kërkonte më shumë demokraci të brendshme, meritokraci, përfaqësim dhe ndarje më të qartë mes partisë dhe shtetit.
Dy herë e ka kaluar “vijën e kuqe” Elisa Spiropali, bile tani ka kaluar edhe “vijën e tretë të kuqe”, por kurkush nuk e flaku, siç ka ndodhur në PD.
Edhe Erion Braçe është një nga deputetët socialistë që nuk ngurron të kritikojë publikisht vendime të qeverisë apo mënyrën se si funksionojnë segmente të administratës. Bile deputeti Braçe e kundërshton hapur kryeministrin për shumëçka. Dhe pa ndrojtje. Pra, ndonëse Rama ka autoritet të fortë në PS, debati ekziston. Madje, herë pas here, është edhe i ashpër. Dhe kjo nuk është dobësi e një partie. Përkundrazi, është shenjë se brenda saj ekzistojnë ende mendime të ndryshme.
Ka fakte që brenda grupit parlamentar të PS , deputeti Braçe është përleshur me fjalë, dhëmbë për dhëmbë, me kryeministrin. Por askush nuk e ka përjashtuar Erion Braçen! Të ishte në PD, Erioni, ishte “vetpërjashtuar” brenda ditës si Ervin Salianji!
Natyrisht që e mira do të ishte të kishte në PS me shumë “erionë”!
Por çfarë ndodh në PD?
Ku janë deputetët demokratë që të debatojnë hapur me Sali Berishën? Ku është deputeti që në mbledhjen e grupit parlamentar të thotë: “Zoti Berisha, kjo strategji nuk po funksionon”. “PD duhet të rinovohet”. “Duhet të hapemi ndaj figurave të reja, reale e potenciale”. “Duhet të kuptojmë pse nuk po bindim një pjesë të madhe të elektoratit”. Publikisht, debate të tilla mezi shihen. Me saktë asnjë nuk guxon të dalë kundër mendimit dhe vendimit të Berishës.
Nga jashtë PD-së dëgjohen zëra kritikë, ndër ta edhe ish-deputeti Myslim Murrizi, i cili ka folur hapur për mungesën e garës dhe problemet e përzgjedhjes së drejtuesve në parti. Ku janë Gazmend Bardhi, Agron Gjekmarkaj, Tomor Alizoti, etj? Ku është Jorida Tabaku?
Por pyetja mbetet: Pse këtë debat nuk e bëjnë deputetët aktualë të PD-së? Një opozitë nuk rinovohet vetëm duke sulmuar Edi Ramën. Për ta mundur Ramën duhet, para së gjithash, të analizojë veten. Pse ka humbur? Ku ka gabuar? Pse nuk arrin të zgjerohet? Pse një pjesë e votuesve të pakënaqur me qeverinë përsëri nuk shkojnë drejt PD-së?
Dhe mbi të gjitha: A mund të ndryshojë PD-ja pa pasur debat të vërtetë me vetë Sali Berishën? Një parti ku askush nuk i thotë “jo” kryetarit mund të duket e bashkuar, por kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se është e fortë. Heshtja nuk është unitet. Uniteti i vërtetë krijohet kur njerëzit debatojnë, kundërshtojnë dhe propozojnë alternativa. Paradoksi është se sot në PS, ku Rama ka pushtet shumë më të madh institucional dhe politik, po shfaqen më shumë kundërshtime publike sesa në PD-në opozitare. Dhe kjo duhet ta shqetësojë PD-në. Sepse opozita, më shumë se kushdo tjetër, ka nevojë për ide të reja, figura të reja dhe debat të brendshëm.
PD-së nuk i duhen vetëm deputetë që i thonë “jo” Ramës. I duhen edhe deputetë që të kenë guximin t’i thonë Berishës: “Kryetar, këtu nuk kemi të drejtë. Duhet të ndryshojmë.”
Sepse pa kundërshtim nuk ka debat. Pa debat nuk ka rinovim. Dhe pa rinovim, është shumë e vështirë të krijosh një opozitë që qytetarët ta besojnë si alternativë reale për pushtetin.