Ivica Daçiç premton se flamuri serb do të valëvitet në Prizren. Ministri shqiptar Ferit Hoxha i është përgjigjur duke e cilësuar Kosovën një realitet të pakthyeshëm dhe duke paralajmëruar për rrezikun e kësaj retorike. Një reagim i drejtë përballë një provokimi që meriton dënim të qartë.
Sepse një ministër që kërkon vota duke ushqyer pretendime mbi shtetin fqinj po tregon falimentimin e ofertës së tij politike. Kur nuk u ofron dot qytetarëve një të ardhme bindëse, u shet iluzionin e rikthimit në të shkuarën. Dhe kur kjo e shkuar ka lënë plagë të thella në Ballkan, loja bëhet e rrezikshme.
Kosova nuk është pronë e humbur e Daçiçit dhe as trofe që Serbia mund ta premtojë nëpër mitingje. Qytetarët e saj nuk janë figurantë në teatrin elektoral të Beogradit. Kanë jetën, institucionet dhe të ardhmen e tyre, të cilat nuk mund të mbahen peng nga ambiciet nacionaliste të një politikani serb.
Problemi nuk është flamuri si simbol kombëtar. Problemi është përdorimi i tij si shenjë sundimi mbi një vend tjetër. Të drejtat e serbëve të Kosovës duhen mbrojtur dhe respektuar plotësisht. Por askush në Beograd nuk ka të drejtë t’i përdorë ata si justifikim për kërcënime ndaj sovranitetit të Kosovës. Bashkëjetesa nuk ndërtohet duke u premtuar njerëzve përplasjen e radhës.
Serbia duhet të vendosë çfarë marrëdhëniesh kërkon me rajonin. Nuk mund të kërkojë besimin e fqinjëve ndërsa ministrat e saj ushqejnë ëndrra sundimi mbi ta. Nuk mund të flasë për pajtim dhe njëkohësisht të duartrokasë gjuhën që e bën pajtimin të pamundur. Përgjegjësia e një shteti matet edhe me fjalët që dalin nga goja e atyre që e përfaqësojnë.
Prandaj deklarata e Daçiçit nuk duhet kaluar me shprehjen e lodhur se është thjesht fushatë. Fushata nuk është leje për papërgjegjshmëri. Përkundrazi, përdorimi i tensioneve mes popujve për të mbledhur vota e rëndon përgjegjësinë politike të autorit.
Tirana ka të drejtën dhe detyrën të kundërshtojë çdo kërcënim ndaj Kosovës. Edhe partnerët ndërkombëtarë duhet t’i kërkojnë Beogradit qartësi: a e kundërshton këtë gjuhë, apo e pranon si pjesë të politikës së vet?