Për disa pasagjerë, udhëtimi me aeroplan, tren apo autobus shoqërohet gjithmonë me të njëjtën kërkesë: një ulëse buzë dritares. Për ta siguruar, një pjesë e tyre pranojnë madje edhe një kosto shtesë.
Peizazhet, qytetet dhe retë që shfaqen jashtë mund të duken si shpjegimi më i natyrshëm për këtë dëshirë. Por, përtej pamjes që e zbukuron udhëtimin, psikologjia ofron edhe shpjegime të tjera, të lidhura me privatësinë, hapësirën personale, qetësinë dhe ndjesinë e kontrollit e të sigurisë.
Të lidhura
None found
Megjithatë, vendi ku dikush dëshiron të ulet nuk mjafton për të përcaktuar personalitetin e tij. Ai mund të japë më shumë të dhëna për zakonet dhe nevojat që ka gjatë rrugës.
Një zgjedhje e vogël që jep ndjesinë e kontrollit
Pasagjeri nuk mund të ndikojë në shumë prej rrethanave të udhëtimit. Oraret, moti, vonesat, zhurmat dhe sjelljet e njerëzve përreth mbeten jashtë kontrollit të tij.
Përzgjedhja e ulëses, nga ana tjetër, është një nga vendimet që mund ta marrë vetë. Pikërisht këtu mbështetet një prej shpjegimeve të mundshme për preferencën ndaj dritares.
Duke siguruar atë vend, disa udhëtarë ndiejnë se kanë përcaktuar të paktën një pjesë të mënyrës se si do ta përjetojnë rrugëtimin. Edhe kjo mundësi e kufizuar për të kontrolluar mjedisin mund t’i ndihmojë të ndihen më rehat, sidomos kur udhëtimi zgjat.
Dritarja si kufi i hapësirës personale
Ruajtja e kufijve personalë mund të jetë një tjetër arsye. Në mjetet e udhëtimit, veçanërisht gjatë rrugëve të gjata, hapësira shpesh është e ngushtë dhe afërsia me të panjohurit nuk mund të shmanget.
Një pasagjer i ulur nga korridori mund të ndërpritet shpesh nga kalimtarët, personeli i kabinës ose udhëtarët që duan të dalin nga ulëset e tyre.
Pranë dritares, njëra anë kufizohet fizikisht, çka e mbron disi pasagjerin nga lëvizjet përreth dhe ndërveprimet që nuk i dëshiron.
Kjo mund të sjellë më shumë rehati për ata që lodhen prej turmave, zhurmës ose nevojës për të komunikuar vazhdimisht me të tjerët.
Vëzhgimi i botës jashtë si çlodhje
Për një pjesë të udhëtarëve, arsyeja kryesore mbetet kënaqësia që u jep pamja jashtë. Ndryshimi i peizazheve, malet, retë dhe ndriçimi i qyteteve mund të ndiqen pa pasur nevojë për vëmendje të pandërprerë.
Telefoni shpesh e zhvendos vëmendjen me shpejtësi nga një informacion tek tjetri. Vështrimi përtej xhamit, përkundrazi, mund ta ngadalësojë këtë ritëm dhe të krijojë më shumë qetësi.
Të parit e natyrës mund të ndihmojë në çlodhje dhe ta shkëpusë vëmendjen nga shqetësimet e ditës. Kjo, sidoqoftë, nuk nënkupton se të gjithë ata që ulen te dritarja po kërkojnë qetësim emocional: shumë prej tyre thjesht duan të shijojnë pamjen.
Çfarë mund të thuhet për personalitetin?
Ndarja mes atyre që zgjedhin dritaren dhe atyre që parapëlqejnë korridorin mund të nxisë interpretime të lehta. Të parët mund të përfytyrohen si më të tërhequr, ëndërrimtarë ose të ndjeshëm, ndërsa të dytët si më praktikë dhe më të shoqërueshëm.
Por provat shkencore nuk janë të mjaftueshme për ta mbështetur një përfundim të tillë vetëm mbi bazën e vendit të zgjedhur.
Në këtë preferencë ndërhyjnë përvojat e kaluara, sa do të zgjasë udhëtimi, nevoja për të lëvizur dhe rehatia fizike. Për dikë, dritarja është vendi ku fle më mirë; për një tjetër, korridori ofron mundësinë të ngrihet pa shqetësuar pasagjerët e tjerë.
Rehatia personale përpara interpretimeve
Pra, këmbëngulja për t’u ulur te dritarja nuk duhet parë domosdoshmërisht si një shenjë e fshehtë e karakterit. Pas saj mund të jetë dëshira për privatësi, kënaqësia e të vëzhguarit, kërkimi i qetësisë ose një shprehi e formuar ndër vite.
Një ulëse që dikujt i ofron çlodhjen ideale mund t’i duket krejt e papërshtatshme një tjetri. Më tepër sesa të na përkufizojë personalitetin, kjo zgjedhje mund të tregojë mjedisin në të cilin ndihemi më mirë kur udhëtojmë.
