Me një buzëqeshje që ndonjëherë – por jo tani – mund të jetë edhe djallëzore, Aurelio De Laurentiis u shfaq në Castel Volturno dhe shpalosi veten, duke përhapur në ajër atë qetësi që nuk e transmeton kjo kohë e zymtë dhe e trishtë. Nuk është momenti për t’u dëshpëruar, pasi situata të ngjashme kanë ndodhur edhe në të kaluarën. Për të shuar flakët e krizës, presidenti i Napolit, ADL, iu drejtua sensit të shëndoshë: piu një kafe me trajnerin Allegri dhe drejtorin sportiv Mannën, la dy fjalë për skuadrën – duke shmangur stresimin e mëtejshëm me fjalime eventualisht “motivuese” – dhe e pa këtë krizë rezultatesh me një përzierje rigoroziteti dhe lehtësie, duke synuar të qartësojë idetë. Situata është serioze, por ende jo kritike, megjithatë mund të bëhet e tillë, prandaj është e kotë të shtiremi dhe të strehohemi në fraza të rastit. Kush jeton me futbollin e di, dhe edhe kush qëndron larg arrin të kuptojë se pamja mund të mashtrojë. De Laurentiis i shprehu Allegrit simpatinë e tij, e cila buron nga një vlerësim dhjetëvjeçar, nuk i vendosi (natyrisht) ultimatume, dhe me të e me Mannën bisedoi jo për gjëra të kota, por për arsyet e një shkëputjeje të papritur në performancën e skuadrës.
Nëse nga 14 ndeshje humbet 7, duhet të ketë një problem thelbësor; nëse pëson gola sistematikisht në gjysmë ore të fundit të ndeshjeve, atëherë ekziston një tjetër çështje serioze; dhe së fundi, nëse në infermieri ka pothuajse të njëjtin numër lojtarësh sa ata që duhen dërguar në fushë nesër kundër Lazios, atëherë shfaqen pyetje të tjera të rëndësishme. Këto situata sjellin përgjigje të pashmangshme: në verë duhej ndërhyrë me blerje, duke futur në Napoli forca të freskëta dhe cilësore. Por pastaj ka edhe diçka tjetër, dhe janë shifra të pamëshirshme, që lidhen me një emergjencë absolute dhe surreale të dëmtimeve, si dhe gabime të repartit dhe të individëve që kanë ndikuar dhe frenuar ndjeshëm ecurinë e skuadrës në këto tre muaj të fundit, duke operuar në heshtje dhe pa shkëlqim.
Për tre orë, De Laurentiis qëndroi në qendrën stërvitore të Castel Volturnos, duke pritur futbollistët për t’i shkundur me një përkëdhelje dhe fjalë inkurajuese para se të fillonin stërvitjet. “Jeni të fortë dhe djem të mirë,” u tha ai, duke zgjedhur një qasje të ndryshme nga e kaluara, kur dinte të përdorte fshikullime skenografike dhe paralajmërime të forta si “Ky është një qytet tundues.” Pas takimit me lojtarët, presidenti hëngri dhe më pas u kthye te Allegri për ta qetësuar. “Qetësi, unë jam optimist dhe je edhe ti,” i tha ai trajnerit, duke theksuar nevojën për të qenë realistë përballë situatës aktuale.
Sepse edhe e pathëna ekziston dhe nuk duhet injoruar; nuk duhet imagjinuar Castel Volturno e mbështjellë me sheqer dhe pa probleme. Vendi i katërt në kampionat mbetet objektivi kryesor, madje jetik, dhe gjithashtu kalimi në raundin tjetër të Champions League jep energji të konsiderueshme, jo vetëm ekonomike. De Laurentiis i garantoi Allegrit mirëkuptimin që kërkon një situatë kaq në limit, por gjithashtu kërkoi përgjigje të sigurta nga ndeshja me Lazion, e cila shërben si pikë kthese mes një drejtimi dhe tjetrit. Kjo ndeshje është një nevojë për të pasur indikacione që të nxisin skuadrën të qëndrojë brenda ambicieve të realizueshme. Nesër, nga ora 12:30, do të ketë gjithsesi një moment për të vërtetat, të cilat skuadra duhet t’i ofrojë duke shmangur zhurmat publike (“Jini të bashkuar, kështu dilet”) dhe duke demonstruar se di të shprehë në fushë atë që kërkon trajneri. Është e qartë, madje banale, që humori dhe filozofia e skuadrës do të orientohen nga rezultati (dhe gjithashtu nga performanca). De Laurentiis shpreson të shohë sërish atë që vlerësoi kundër Bodo-s dhe gjithashtu me Romën, që të vijnë mesazhe qetësuese, ndoshta edhe elektrizuese, për të mos u detyruar të mbyllet në vetvete për të reflektuar dhe vënë në diskutim trajnerin që përfaqëson zgjedhjen e tij, një dëshirë e ndjekur – të paktën tri herë – për vite me radhë dhe me të cilin dëshiron të vazhdojë për trevjeçarin që i premtuan njëri-tjetrit më 29 maj.
Grumbullimi ka një mision që duhet përmbushur dhe që dje Napoli ka preferuar të futet në një flluskë, të përballet vazhdimisht me një trajner që shpesh futet në kategorinë e menaxherëve dhe për rrjedhojë di si të sillet në kritikat që kalon. Dhe pastaj, do të jetë fusha ajo që do të raportojë argumentet thelbësore të kësaj fundjave të pafundme që Allegri – si njeri i futbollit – e përballon me rigorozitetin që është përtej patinës së lehtësisë. Në krah të tij janë Manna dhe Sinicropi – zona teknike – dhe De Laurentiis që qeveris me autoritet dhe zotërim. Momenti është serioz, nuk mund të bëhet kritik… Kështu shkon futbolli.