Nga: Kent Ingle / The Washington Times
Përkthimi: Telegrafi.com
Drejtuesit e korporatave do t’ju thonë se bordi drejtues ku mungon krejtësisht mospajtimi është një kompani që po shkon drejt falimentimit.
Organizata e shëndetshme kërkon shumëllojshmëri mendimesh, njerëz të gatshëm të sfidojnë narrativën mbizotëruese dhe të tjerë që vënë në dukje të metat e modelit të biznesit. Kur mospajtimet shuhen, pengohet aftësia për të sjellë risi dhe për t’u përshtatur.
Këto parime vlejnë edhe për arsimin e lartë. Megjithatë, sistemi universitar amerikan po prodhon në mënyrë aktive dhe në masë ekuivalentin intelektual të një bordi të falimentuar drejtues.
Kabina e votimit ofron të dhënat më të qarta për këtë dështim akademik. Gjatë zgjedhjeve të ndërmjetme të javës së kaluar, blloku i votuesve të rinj votoi në mënyrë dërrmuese, pothuajse në bllok të vetëm. Sipas një analize fillestare nga CIRCLE në Universitetin Tafts [Tufts], 72 përqind e votuesve të moshës 18-29-vjeçare votuan për kandidatët demokratë për Dhomën e Përfaqësuesve të ShBA-së. Vetëm 25 përqind mbështetën republikanët.
Ky hendek prej 47 pikësh përfaqëson nivelin më të lartë të regjistruar ndonjëherë të parapëlqimit të të rinjve për një parti të vetme në zgjedhje kombëtare.
Këto statistika nuk kanë të bëjnë me mbështetjen e një partie të caktuar politike. Kriza qëndron në përmasën e jashtëzakonshme të homogjenizimit ideologjik. Kampusi universitar, teorikisht, është krijuar për të prodhuar përplasje mes botëkuptimeve të ndryshme. Mjedisi i shëndetshëm akademik do të prodhojë natyrshëm një spektër të gjerë mendimi dhe fërkimi filozofik.
Kur një grup i tërë demografik del nga arsimi i lartë duke menduar saktësisht në të njëjtën mënyrë për pothuajse çdo çështje, institucionet kanë dështuar. Universiteti modern funksionon si një qendër e kushtëzimit ideologjik.
Studentët vijnë në kampus duke pritur t’i vënë në test bindjet e tyre themelore. Në vend të kësaj, hasin në një mjedis të përzgjedhur me kujdes që i trajton mendimet kundërshtuese si përgjegjësi që duhen shmangur. Mekanizmat e këtij kushtëzimi janë ngulitur drejtpërdrejt në klasë.
Nëse studentët shkruajnë punime kërkimore që sfidojnë narrativat mbizotëruese kulturore, rrezikojnë nota ngelëse dhe izolim shoqëror. Nëse përsërisin pikëpamjet e profesorëve të tyre, kalojnë me nota të shkëlqyera.
Sistemi akademik po i stërvit të rinjtë të bëhen konformistë, në vend që të mendojnë vetë.
Administratorët e përkeqësojnë problemin duke zbatuar struktura raportimi për të kontrolluar përplasjet. Drejtuesit e kampuseve krijojnë portale anonime ku studentët mund të raportojnë kolegët e tyre për shprehjen e pikëpamjeve kundërshtuese. Kjo krijon një kulturë paranoje dhe konformizmi. Studentët mësojnë rëndësinë e qëndrimit në linjë për të marrë diplomat e tyre.
Kjo mbrojtje e tepruar i pengon rëndë të diplomuarit. Fuqisë moderne punëtore i duhen punonjës që dinë t’i orientojnë mospajtimet. Studenti që kalon katër vjet duke dëgjuar veç një botëkuptim nuk do të gjejë të njëjtin veçim në vendin e punës. I diplomuari, bindjet e të cilit nuk janë sfiduar kurrë, nuk ka aftësinë për të udhëhequr ose për të punuar në një ekip të larmishëm.
Kompanitë e kanë dalluar këtë mangësi. Korporatat e mëdha po heqin dorë nga kërkesa për diplomë universitare për pozicionet e nivelit fillestar. Drejtuesit kanë kuptuar se diploma thjesht dëshmon se kandidati di si t’i përshtatet një standardi ideologjik.
Fuqia punëtore është lodhur duke punësuar të diplomuar të brishtë, të cilët kërkojnë ndërhyrjen e burimeve njerëzore sapo një koleg të mos pajtohet me propozimet e tyre për një projekt.
Ndikimi në jetën qytetare është po aq shkatërrues. Republika ndërtohet mbi qytetarë të aftë për të debatuar me respekt. Shoqërisë i duhen individët që mund të bëjnë kompromis me kundërshtarë për të miratuar ligje dhe për të ndërtuar komunitete. Kur arsimi i lartë braktis detyrimin për të nxitur debatin, ai prodhon të diplomuar që e shohin kundërshtimin politik si ligësi.
Polarizimi ekstrem, evident në pjesëmarrjen e të rinjve në zgjedhjet e ndërmjetme, është rezultat i drejtpërdrejtë i sistemit arsimor që refuzon t’i mësojë studentët si të mos pajtohen me respekt.
Drejtuesit e universiteteve kanë përgjegjësinë të rimarrin misionin e arsimit të lartë. Kampusi duhet të rekrutojë anëtarë të stafit akademik me pikëpamje të ndryshme intelektuale, për t’u ofruar studentëve perspektiva konkurruese. Stafi akademik ka përgjegjësinë të ruajë një mjedis të paanshëm ku studentët mund të ndajnë dhe të sfidojnë ide pa rrezikuar notat e tyre.
Arsimtarët duhet t’i sfidojnë bindjet e studentëve për të farkëtuar botëkuptime të vëna në provë.
Mjeshtëria e vërtetë akademike kërkon përplasje intelektuale. Kampusi pa të është një sallë bordi që po shkon drejt falimentimit. /Telegrafi/
