Dy çmime Oscar, dhjetëra role të paharrueshme dhe gati gjashtë dekada në majat e kinemasë botërore. Megjithatë, në moshën 89-vjeçare, aktori legjendar Dustin Hoffman pranon se ende nuk ka arritur ta shijojë plotësisht suksesin dhe se kritikat negative i mbeten në mendje shumë më gjatë se vlerësimet pozitive. Në autobiografinë e tij të re, “Look at Me” (Më shikoni), ai rikthehet te fëmijëria e vështirë, pasiguritë personale, konfliktet në Hollivud, miqësitë me yjet e kinemasë dhe akuzat që kanë shoqëruar karrierën e tij.
Libri, i shkruar në bashkëpunim me gazetaren Ariel Levy dhe i publikuar më 10 nëntor, ka tërhequr vëmendjen e kritikës ndërkombëtare. Gazeta britanike “The Times”, në një recension të titulluar “Kujtimet e Dustin Hoffman zbulojnë dobësinë e tij fatale”, ndalet te kontradikta mes suksesit të jashtëzakonshëm profesional dhe pasigurisë që aktori duket se nuk ka arritur ta kapërcejë kurrë.
Nga fëmija që nuk besohej se do të arrinte sukses, tek ylli i Hollivudit
I lindur në Los Angeles në vitin 1937, Hoffman nuk u rrit me bindjen se ishte i destinuar për një karrierë të madhe. Përkundrazi, në familje shpesh shihej si djali që nuk do të arrinte shumë në jetë.
Babai i tij, Harry Hoffman, kishte punuar në industrinë e filmit, por ambiciet për t’u bërë regjisor nuk iu realizuan. Pasi u largua nga Hollivudi, ai provoi të merrej me biznes, duke u përballur me vështirësi të vazhdueshme financiare.
Marrëdhënia mes tyre ishte e ndërlikuar dhe fëmijëria e aktorit u shoqërua me kritika, tensione dhe ndjenjën se nuk ishte mjaftueshëm i mirë. Madje, kur ishte rreth 12 vjeç, nëna e tij i sugjeroi të bënte një operacion plastik në hundë. Pamja e jashtme, e cila më vonë do ta dallonte nga protagonistët tradicionalë të Hollivudit, ishte fillimisht një burim pasigurie për të.
Gjithçka ndryshoi kur zbuloi aktrimin. Për herë të parë, i riu që nuk kishte shkëlqyer në shkollë gjeti një hapësirë ku mund të tërhiqte vëmendjen dhe të fitonte vlerësimin e të tjerëve.
Rruga drejt suksesit, megjithatë, ishte e gjatë. Në Nju Jork, Hoffman kaloi vite me vështirësi ekonomike, duke ndarë ambiciet dhe zhgënjimet me aktorë të tjerë të rinj, mes tyre Gene Hackman dhe Robert Duvall.
Një aksident në kuzhinë, që i shkaktoi djegie të rënda, i kushtoi një mundësi të rëndësishme në Broadway në vitin 1964. Por një tjetër rol teatror do t’i hapte më vonë rrugën drejt kinemasë.
“The Graduate” e shndërroi në yll ndërkombëtar
Në vitin 1967, regjisori Mike Nichols e përzgjodhi për rolin kryesor në filmin The Graduate. Hoffman ishte 30 vjeç, ndonëse personazhi që interpretonte ishte vetëm 21.
Zgjedhja ishte e pazakontë për standardet e Hollivudit të asaj kohe. Ndryshe nga protagonistët tradicionalë, të gjatë dhe me pamje klasike, Hoffman solli në ekran një personazh nervoz, të pasigurt dhe larg imazhit të heroit amerikan.
Filmi e shndërroi pothuajse brenda natës në një yll ndërkombëtar. Më pas erdhën interpretime të paharrueshme në “Midnight Cowboy”, “Kramer vs. Kramer”, “Tootsie” dhe “Rain Man”, duke e vendosur mes aktorëve më të rëndësishëm të historisë së kinemasë.
Por suksesi nuk i zbuti konfliktet me regjisorët dhe kolegët. Në autobiografi, ai kujton përplasjet me Mike Nichols, Sydney Pollack dhe Steve McQueen, si dhe këmbënguljen për të mos pranuar udhëzime që i konsideronte të papërshtatshme për personazhet që interpretonte.
Hoffman ishte një mbështetës i fortë i aktrimit metodik, duke besuar se një aktor duhet të kuptojë plotësisht botën e brendshme të personazhit. Kjo filozofi i solli interpretime të vlerësuara, por edhe reputacionin e një njeriu të vështirë në sheshxhirim.
Një prej episodeve që veçon është takimi me aktorin britanik Laurence Olivier gjatë xhirimeve të filmit “Marathon Man”. Hoffman kujton se Olivier i kishte shpjeguar se aktrimi, përtej teknikës dhe ambicieve artistike, lidhej edhe me dëshirën njerëzore për të qenë në qendër të vëmendjes.
Pikërisht nga kjo ide lindi edhe titulli i autobiografisë, “Look at Me”.
Akuzat e #MeToo dhe polemikat që shoqërojnë kujtimet
Një pjesë e rëndësishme e librit trajton edhe akuzat për sjellje të papërshtatshme seksuale, të ngritura ndaj Hoffman gjatë lëvizjes #MeToo në vitin 2017.
Disa gra e akuzuan aktorin për ngacmime dhe sjellje të papërshtatshme gjatë dekadave të mëparshme. Hoffman i ka mohuar akuzat për abuzim seksual, ndërsa ka pranuar se disa prej sjelljeve të tij mund t’i kenë bërë gratë të ndiheshin në siklet.
Në autobiografi, ai pranon mundësinë që të ketë treguar mungesë ndjeshmërie ndaj njerëzve përreth, por kundërshton pretendimet se ka detyruar dikë të kryejë veprime seksuale kundër dëshirës.
Mënyra se si ai i trajton këto akuza ka ndarë edhe kritikët. Disa vlerësojnë gatishmërinë për të folur hapur për episodet e vështira të jetës, ndërsa të tjerë mendojnë se aktori nuk i analizon mjaftueshëm pretendimet e ngritura ndaj tij.
Miqësitë me yjet e kinemasë dhe frika nga koha që kalon
Përtej polemikave, autobiografia sjell edhe kujtime nga një jetë e kaluar mes figurave më të mëdha të kinemasë. Hoffman rrëfen miqësitë me Gene Hackman dhe Robert Duvall, bashkëpunimin me Tom Cruise, talentin e Robin Williams dhe marrëdhëniet me kolegë të tjerë që kanë lënë gjurmë në Hollivud.
Ai ndalet me respekt të veçantë te miqtë e brezit të tij që nuk jetojnë më, duke pranuar se humbja e tyre e ka bërë gjithnjë e më të vetëdijshëm për kalimin e kohës.
Megjithatë, në moshën 89-vjeçare, Hoffman nuk ka ndërmend të tërhiqet nga aktrimi. Ai beson se ka ende personazhe për të interpretuar dhe histori për të treguar.
Ndoshta pjesa më domethënëse e rrëfimit është pikërisht mënyra se si e përjeton suksesin. Pavarësisht dy çmimeve Oscar dhe një karriere që ndryshoi mënyrën se si Hollivudi konceptonte protagonistët, aktori pranon se nuk është ndier kurrë plotësisht i denjë për vlerësimet që ka marrë.
Në fund, “Look at Me” nuk është vetëm historia e një prej aktorëve më të mëdhenj të kinemasë, por edhe rrëfimi i një njeriu që, pavarësisht famës, çmimeve dhe dekadave në skenë, vazhdon të përballet me pasiguritë e veta dhe me nevojën për t’u parë, dëgjuar dhe pranuar.
