Ribërja e Evropës pa Evropën. Nuk është thjesht titulli i një prej shumë emisioneve televizive të fundjavës. Mund ta anashkalojmë, por në fund të fundit, ndryshimi strategjik i Vladimir Putinit reduktohet në këtë.

I paaftë ta marrë Kievin brenda tre javësh, apo edhe pesë vjetësh, ai synon një grusht shteti të madh duke shfrytëzuar prirjen e deklaruar të Donald Trump për ta trajtuar çështjen ukrainase si një shënim anësor, një çështje të parëndësishme. Objektivi më ambicioz i deklaruar që nga viti i largët 2021, duhet të arrihet tani, madje edhe duke përplasur grushtin në tavolinë. Sepse klima për arritjen e rezultatit më të mirë të mundshëm është e favorshme, por pas zgjedhjeve amerikane të mesmandatit, ka mbetur pak kohë për ta bërë këtë.

Shenja e parë e kësaj kishte ardhur drejtpërdrejt nga bisedimet e fundit në Abu Dhabi. Sergei Ryabkov, Zëvendës Ministër i Jashtëm dhe anëtar i delegacionit rus, kishte dalë nga salla e takimeve për të thënë se ata nuk po flisnin vetëm për Ukrainën, por për një rend të ri të aftë të zëvendësojë "tendencat përshkallëzuese" me bashkëjetesën. Kjo ishte e mjaftueshme që Vzglyad, një gazetë online me lidhje me qarqet qeveritare dhe Kremlinin, të njoftonte me triumf se Moska kishte "filluar të riformësonte sigurinë evropiane".

Makina e propagandës kishte qenë në lëvizje një javë më parë. Por tani po dalin analiza më të kujdesshme, të paktën në mënyrë implicite të vetëdijshme për bllofin e Kremlinit. Leximi më i qartë dhe më pak i ekzagjeruar vjen nga Elena Panina, drejtoreshë e Institutit Russtrat për Strategjinë Ruse me seli në Moskë.

"Uashingtoni nuk mund t'i ketë harruar propozimet ruse të vitit 2021. Nëse po kërkon një draft të ri, është për të kuptuar se çfarë dëshiron Moska, me Finlandën dhe Suedinë në NATO dhe një Evropë të riarmatosur. Dhe kërkon kompensim. Kërkesat e asaj kohe bëhen objekt negociatash të ndërsjella: një njohje e axhendës sonë, por edhe një mënyrë për të vendosur kufijtë e saj", thotë ajo.

Shtëpia e Bardhë, argumenton Panina, po kalon nga frenimi ushtarak në "konkurrencën strategjike të menaxhuar", bazuar në traktate, për të shpenzuar më pak në Evropë dhe për të kërkuar diku tjetër. "Objektivat e SHBA-së dhe Rusisë janë të ndryshme, por për herë të parë duket se ka vend për kompromis."

Koha ndihmon. Samiti i parë trepalësh midis Shteteve të Bashkuara, Kinës dhe Rusisë është konfirmuar për 19 nëntor në Shenzhen. Zyrtarisht, diskutimi do të përqendrohet në sigurinë bërthamore dhe inteligjencën artificiale, jo në Ukrainë. Alexei Zhuravlev, një deputet ultranacionalist dhe udhëheqës i partisë Patria, sheh pak ngjashmëri me Jaltën, përveç tre pjesëmarrësve dhe Evropës kontinentale, e cila nuk ishte e ftuar, atëherë si tani.

"Takimi midis udhëheqësve të Rusisë, Shteteve të Bashkuara dhe Kinës me siguri mund të hedhë themelet për arkitekturën e re të sigurisë globale për të cilën po flet presidenti ynë. Ky është një sinjal i qartë se epoka e një bote unipolare të udhëhequr nga amerikanët ka mbaruar dhe se ka ardhur koha për të negociuar rregulla të reja. Është mirë që Trump e kupton këtë. Është e mrekullueshme që Xi Jinping mund të përfshihet në zhvillimin e këtyre rregullave."

Ndërkohë, Konstantin Kosachev, nënkryetar i Këshillit të Federatës, përcakton çmimin për Kievin: një kthim në Kushtetutën e paangazhuar dhe jobërthamore të fillimit të viteve 1990 , duke anuluar aspiratat e NATO-s të prezantuara në vitin 2019. Klauzolat e marrëveshjes, shton ai, nuk janë shkruar në Abu Dhabi apo Stamboll, "por përgjatë vijës së frontit".

Fyodor Lukyanov, redaktor i revistës Russia in Global Affairs dhe drejtor shkencor i Valdai Club, forumit ku Putini paraqet pikëpamjen e tij për botën çdo vjeshtë, deklaron se “kështu siç është” Evropa është “krejtësisht e papërshtatshme për negociata”, por e mirë “vetëm për të mbjellë kaos”.

Në Moskovsky Komsomolets, komentatori politik Mikhail Rostovsky bën thirrje për kujdes. Negociatat e zgjeruara mbeten abstrakte, Rusia ende vë bast në lodhjen e Kievit dhe çarjet e Perëndimit, veçanërisht ato të ardhshme. "Është ende një lojë afatgjatë." Por këtë herë, rreziku nuk është më vetëm Donbasi. Dhe për Putinin, kjo është tashmë një sukses./ Corriere della Sera