Autori kritikon ashpër ledhimin e dhunës dhe lavdërimin e protestuesve të dhunshëm nga kreu i opozitës, duke dënuar si heroizëm përshtatjen e sulmeve ndaj rendit publik: shkatërrimin e bulevardit, prishjen e semaforëve, djegien e kioskave, plaçkitjen e dyqaneve, vendosjen e zjarreve në institucione publike dhe përdorimin e molotovëve ndaj policisë. Me ton sarkastik, artikulli propozon “dekorata” ironike si Medalja e Semaforit të Shkulur, Urdhri i Molotovit të Artë dhe tituj për “Hero të Bulevardit të Shkatërruar”, për të denoncuar atë që e quan glorifikim të dhunës.
Teksti vë në dyshim logjikën e shpalljes së flakëvënësve “heronj” dhe kritik përgënjeshtron idenë se sulmet ndaj policisë, për qëllime të ndryshme, mund të konsiderohen element i demokracisë. Autori kujton se policët janë njerëz që qëndrojnë në shi, të ftohtë e vapë për të mbrojtur rendin dhe sigurimin publik, dhe i vendos në kontrast me akuzat se ato që qëllojnë policët me molotovë synojnë t’i dëmtojnë, djegin apo vrasin.
Shkrimi pranon se policia duhet të përgjigjet kur shkel ligjin, por thekson se pakënaqësia politike nuk jep licencë për dhunë kundër njerëzve apo pronës. Në këtë kuadër, theksohet rëndësia e drejtësisë: prokurorët dhe gjyqtarët duhet të zbatojnë ligjin dhe të japin llogari kur nuk veprojnë, pasi mosndëshkimi konsiderohet nxitje për përsëritje të dhunës.
Autori portretizon opozitën si historikisht të lidhur me molotovët, vandalizmin dhe “revolucionet me zjarr”, duke e akuzuar për pritshmërinë që dorëheqja e qeverisë të arrihet përmes dhunës. Ai ngre shqetësimin se, në këtë skenar, policia që digjet merret si pengesë për revolucionin, ndërsa vandalët trajtohen si heronj dhe përgjegjësia i atribuohet gjithnjë kundërshtarit politik.
Në përfundim artikulli e quan këtë gjendje “Republikë të Molotovit”, kundër një demokracie funksionale, dhe i rikujton lexuesit se vandalizmi duhet të jetë i papranueshëm. Shënim: Ky shkrim është ekskluziv për Top-channel.tv.

