Një studim ndërkombëtar mbi Fëmijën e Taungut sugjeron se historia e të afërmve të hershëm të njeriut në Afrikën Jugore mund të ketë qenë më e larmishme nga sa tregojnë klasifikimet tradicionale të fosileve. Gjetjet ngrenë dyshime për mënyrën si janë grupuar disa prej tyre gjatë dekadave.
Fosili u zbulua në Afrikën e Jugut më 1924. Kafka e fëmijës ishte ndër dëshmitë e para bindëse në favor të origjinës afrikane të njerëzimit, në një periudhë kur shumë studiues e kërkonin atë në Evropë ose Azi.
Të lidhura
None found
Për më shumë se një shekull, Fëmija i Taungut ka qenë holotipi i species Australopithecus africanus, pra ekzemplari ku u mbështet përshkrimi dhe emërtimi i saj shkencor. Studimi i ri nuk e kundërshton përkatësinë e tij në këtë specie; ai shqyrton nëse të gjitha fosilet e tjera të klasifikuara bashkë me të i përkasin vërtet së njëjtës specie.
Mosha e fosilit vlerësohet mes 2,96 dhe 3,03 milionë vjetësh, çka e vendos jetën e fëmijës në një kohë ndryshimesh të rëndësishme mjedisore në Afrikën Jugore.

Profesoresha Gabriele Macho, nga Vrije Universiteit Brussel, tha se për më shumë se 100 vjet Fëmija i Taungut është konsideruar një nga fosilet e shumta të ngjashme të asaj periudhe. Sipas saj, rezultatet e reja e sfidojnë këtë pikëpamje dhe sugjerojnë një pemë familjare njerëzore me degëzime të shumta, të ndikuara nga ndryshimet klimatike.
Për të arritur në këtë përfundim, ekipi shqyrtoi ndërtimin e dhëmbëve të fëmijës dhe krahasoi zhvillimin e trurit e të dhëmbëve të tij me atë të të afërmve të tjerë të hershëm të njeriut. Veçanërisht dallimet në zhvillimin e trurit i çuan studiuesit të propozojnë se në zonën fosilmbajtëse të Sterkfonteinit mund të kenë jetuar disa specie homininësh, në të njëjtën kohë ose njëra pas tjetrës.
Termi homininë përfshin njeriun modern dhe të afërmit e tij të zhdukur në degën evolucionare që u formua pas ndarjes nga paraardhësi i përbashkët me shimpanzetë. Nëse interpretimi i ri vërtetohet, në Afrikën Jugore do të kenë jetuar disa grupe të afërta, lidhjet evolucionare mes të cilave ende nuk janë sqaruar.
Studimi, i botuar në revistën npj Palaeoecosystems, vëren se vendi i Fëmijës së Taungut në evolucion dhe lidhja e tij me homininët e tjerë mbeten të paqarta, pavarësisht zbulimeve të shumta në Afrikën Lindore dhe Jugore.

Autorët sugjerojnë se alternimi i përsëritur i periudhave më të lagështa dhe më të thata ndryshoi peizazhin dhe mund t’i ketë ndarë popullatat nga njëra-tjetra. Me zgjerimin ose tkurrjen e habitateve, të afërmit e hershëm të njeriut zhvendoseshin, ndesheshin me grabitqarë e sëmundje të ndryshme dhe mund të takoheshin sërish me grupet fqinje.

Sipas studiuesve, vendndodhja e Afrikës Jugore, aty ku ndërthuren mjediset tropikale me ato të brezit të butë, mund të ketë favorizuar ndarjen dhe ribashkimin e popullatave gjatë mijëra brezave. Këto lëvizje mund të ndihmojnë në shpjegimin e larmisë së tipareve trupore të ruajtura në fosile.
Të dhëna për mjedisin e Fëmijës së Taungut japin edhe kokrrizat e polenit të fosilizuar. Analiza tregon se rajoni mund të ketë qenë dukshëm më i lagësht dhe më i pyllëzuar se peizazhet e thata që shihen sot në disa pjesë të Afrikës së Jugut. Kjo ka rëndësi për të kuptuar jetën e homininëve, ushqimin që siguronin dhe kontaktet mes popullatave.
Gjetjet vënë në diskutim ndarjen e thjeshtë të fosileve të asaj periudhe në pak specie me kufij të përcaktuar qartë. Autorët mendojnë se disa specie të afërta mund të kenë bashkëjetuar në Afrikën Jugore rreth tre milionë vjet më parë, por theksojnë se dallimet mes fosileve dhe arsyet e tyre duhen studiuar më tej.
Sqarimi i rolit të klimës, gjeografisë dhe ndryshimeve në popullata do të jetë i vështirë, por thelbësor për të kuptuar origjinën e gjinisë Homo, ku përfshihet edhe njeriu modern. Studiuesit kërkojnë që Fëmija i Taungut të mbetet në qendër të kërkimeve të ardhshme si holotipi i Australopithecus africanus.
Mosha e vetë fëmijës kur vdiq nuk duhet ngatërruar me moshën e fosilit. Megjithëse mbetjet datojnë rreth tre milionë vjet më parë, vlerësimi më i pranuar është se fëmija ishte afërsisht 3,3 vjeç në çastin e vdekjes. Kjo moshë është përllogaritur nga shqyrtimi i hollësishëm i zhvillimit të dhëmbëve dhe rritjes së smaltit.

Vlerësimet e para e vendosnin moshën e tij mes pesë dhe shtatë vjeç, ndërsa analizat e mëvonshme e ulën atë. Edhe një shekull pas zbulimit, fosili vazhdon të ngrejë pyetje themelore për prejardhjen njerëzore dhe degëzimet e historisë së saj evolucionare.








