Sonda Voyager 1 e NASA-s besohet se ka arritur tashmë një kufi historik të cilin asnjë mjet tjetër hapësinor i nisur nga Toka nuk ia ka dalë ta realizojë më herët. Ky vlerësim bazohet në llogaritjet paraprake të agjencisë hapësinore amerikane, ndërsa sonda vazhdon udhëtimin e saj nëpër zbrazëtinë e hapësirës ndëryjore.

Sonda robotike, e lëshuar në vitin 1977, sipas llogaritjeve të NASA-s, arriti një distancë prej një dite-dritë nga Toka të mërkurën. Një ditë-dritë është distanca që përshkon drita gjatë 24 orëve, afërsisht 25.7 miliardë kilometra.

Zyrtarët e Laboratorit të Propulsionit Reaktiv të NASA-s në Kaliforni do të duhet të presin rreth një ditë për të marrë një sinjal nga sonda, i cili do të konfirmojë se ajo ka arritur këtë distancë. Ata kanë planifikuar një aktivitet për të enjten, gjatë të cilit do të diskutojnë këtë arritje historike.

“Arritja e distancës prej një dite-dritë është një sukses mahnitës, diçka që nuk e kisha imagjinuar kurrë se do të arrija ta shihja”, tha Suzanne Dodd, menaxhere e projektit Voyager.

Voyager 1 po udhëton me një shpejtësi prej afro 61 mijë kilometrash në orë. Në vitin 2012, ajo kaloi kufirin e jashtëm të heliosferës, një flluskë mbrojtëse e përbërë nga grimca dhe fusha magnetike të krijuara nga Dielli, duke hyrë kështu në hapësirën ndëryjore.

Binjakja e saj, Voyager 2, u lëshua gjithashtu në vitin 1977 dhe hyri në hapësirën ndëryjore në vitin 2018.

Një përfaqësues i Laboratorit të Propulsionit Reaktiv tha se masat e fundit për kursimin e energjisë mund t'u sigurojnë dy sondave Voyager energji të mjaftueshme për të qëndruar në komunikim me Tokën edhe për tre deri në katër vite të tjera.

“Megjithatë, qëllimi i misionit është kryerja e kërkimeve shkencore dhe ka energji të mjaftueshme për të mbajtur në funksion grupin aktual të instrumenteve deri në 50-vjetorin e lëshimit vitin e ardhshëm. Përtej kësaj periudhe është e vështirë të bëhen parashikime. Sigurisht, këto janë mjete hapësinore gati 50-vjeçare dhe gjithmonë mund të ndodhin gjëra të paparashikueshme, të cilat ekipi nuk mund t'i parashikojë”, tha përfaqësuesi i JPL-së.

Gjatë fazave të mëparshme të misionit, Voyager 1 kaloi pranë Jupiterit dhe Saturnit, dy planetëve më të mëdhenj të sistemit diellor. Ajo vazhdon të mbledhë të dhëna shkencore.

Për shembull, instrumentet e saj kanë zbuluar një tingull të dobët dhe monoton, i shkaktuar nga dridhjet e vazhdueshme të sasive të vogla të gazit që gjenden në hapësirën ndëryjore.

“Voyager vazhdon të dërgojë matje të vazhdueshme të fushave magnetike, rrezeve kozmike dhe valëve të plazmës, të cilat ne i marrim në Tokë sa herë që Rrjeti i Hapësirës së Thellë drejton antenën e tij nga Voyager”, tha Dodd.

Rrjeti i Hapësirës së Thellë është një rrjet ndërkombëtar i NASA-s, i përbërë nga antena gjigante radiofonike që mbështesin misionet e mjeteve hapësinore ndërplanetare.

“Pas kalimit të heliopauzës, drejtimi i fushës magnetike nuk u rrotullua drejt drejtimit të hapësirës ndëryjore, siç pritej, por ruajti drejtimin që kishte kur të dyja sondat Voyager kaluan heliopauzën, një drejtim i përcaktuar nga Dielli ynë. Ne po vëzhgojmë për të parë se kur mund të ndodhë ky ndryshim i drejtimit”, tha Dodd.

“Ne vazhdojmë gjithashtu të vëzhgojmë ndikimet e Diellit, përfshirë stuhitë e fuqishme diellore, siç janë nxjerrjet e masës koronale, të cilat krijojnë goditje dhe fronte presioni që arrijnë deri në largësinë ku ndodhet Voyager 1 dhe madje edhe më tej”, tha Dodd. “Ku përfundon ndikimi i Diellit dhe ku fillon hapësira ndëryjore e paprekur nga ndikimet diellore? Ndoshta Voyager do të jetojë mjaftueshëm për t'iu përgjigjur kësaj pyetjeje.”